کتاب

با خونسردی برمیگرده طرفم و میگه: میخوای کجا بری؟ یادت باشه که اگه بری باید مبلغه جریمه ی قرارداد رو پرداخت کنی، پس بهتره مثه یه دختر خوب بی سر و صدا بیای بیرون 
و من مات و مبهوت به جایه خالیش نگاه میکنم به زحمت از جام بلند میشم و از اتاق خارج میشم... پرستار تا منو میبینه میاد سمتمو میگه قدر شوهرتو بدون خیلی دوستت داره... من با تعجب بهش نگاه میکنم رامبد که میبینه نیومدم میاد طرفم که پرستاره برمیگرده طرفشو میگه: آقای کیانفر داشتم به خانمتون میگفتم که چقدر نگرانشون بودین
رامبد یه لبخنده اجباری میزنه و تشکر میکنه و دسته راست منو میگیره و با خودش میبره... در ماشینو برام باز میکنه و کمک میکنه بشینم و به سمت خونه حرکت میکنه
رامبد: حرفه پرستارو زیاد جدی نگیر نگرانی من از بابته تو نبود من فقط نگران بودم برام دردسر درست بشه دفعه ی بعد هم از این غلطا بکنی خودم با دستایه خودم میکشمت که حداقل مردنت برام یه دردسره ولی زنده بودنت هزارتا بدبختی برام به همراه میاره
نزدیکایه خونه بودیم 
رامبد: این لعنتی این جا چیکار داره؟
مسیر نگاه رامبدو دنبال میکنم میبینم مهناز پشت در منتظر واستاده... 
رامبد: بشین تو ماشین تا بیام شیرفهم شد؟
سرمو تکون میدم
رامبد با داد: نشنیدم
-بله آقا
رامبد: این درسته
بعد در ماشینو محکم میبنده میره سمت خونه... از همین جا هم صداشو میشنوم
رامبد: اینجا چه غلطی میکنی؟
مهناز: رامبد چرا اینجوری میکنی دلم برات تنگ شده بود اومدم ببینمت، ببین چقدر دوستت دارم که حاضرم از خیانتت هم بگذرم... هرکس جایه من بود به این راحتیها نمی بخشیدت
رامبد با پوزخند میگه: کسی مجبورت نکرده که منو ببخشی
مهناز: رامبد تو یه چیزیت شده بیا بریم توی خونه باهم حرف میزنیم
رامبد: ببین مهناز من امشب اصلا حوصله ی تو رو ندارم چه برسه که بخوای بیای داخله خونه و مغزمو هم پیاده کنی 
مهناز: رامبد تو خیلی عوض شدی... من دیگه نمیشناسمت
مهناز همونطور که داشت حرف میزد چشمش میفته به من که دارم نگاشون میکنم
مهناز: این دختره تو ماشین تو چه غلطی میکنه؟
رامبد که پشتش به من بود به سمت من برمیگرده... فاصله ی بین خودشو ماشینو طی میکنه در ماشینو باز میکنه 
رامبد: پیاده شو
به زحمت از ماشین پیاده میشم حالم زیاد خوب نیست احساسه ضعف میکنم قدمامو خیلی کوتاه برمیدارم سرگیجه امونمو بریده رامبد که چند قدم ازم جلوتره برمیگرده طرف من
رامبد: تندتر 
منتظرم موند تا بهش رسیدم، وقتی کنارش رسیدم قدماشو کوتاه میکنه تا با من هم قدم بشه حس میکنم جلویه چشمام سیاهی میره اصلا نمیتونم رو پام واستم انگار اینو درک میکنه... از رو زمین کنده میشم... بغلم میکنه حتی نای مخالفت کردنم ندارم، مسیره باقی مونده رو طی میکنه رو به مهناز میگه: کلیدو از جیبم در بیار
مهناز: چی؟
رامبد: میگم کلیدو از جیبم در بیار
مهناز: مگه من کلفتتم
رامبد با فریاد: درمیاری یا یه کاری کنم که تا عمر داری از یادت نره
مهناز با ترس دست میکنه تو جیب رامبدو کلید رو در میاره
رامبد: درو باز کن 
مهناز درو باز میکنه و رامبد با پا درو هل میده تا کامل باز بشه وقتی میرسیم به سالن منو میذاره رو مبل دو نفره و میره آشپزخونه، مهناز رو به روی من میشینه و به طرز عجیبی بهم خیره میشه و بعدش طوری که فقط خودمو خودش بشنویم میگه: حواستو جمع کن سعی نکن اطراف رامبد پرسه بزنی من به همین راحتیا به دستش نیاوردم که بخوام از دستش بدم هر کی جلوی راهم باشه نابودش میکنم یه دختر کلفت که دیگه چیزی نیست شنیدی چی گفتم خوشم نمیاد فردا که اومدم اینجا تو رو ببینم
همینجور که حواسم پیشه حرفاش بود یهو با فریاد رامبد به خودم میام: چرا زر مفت میزنی کی گفته منو به دست آوردی دو شبو با من بودی فکر کردی هنر کردی بعد با یه نیشخند اضافه میکنه دخترایه خیابونی هم که همین کارو میکنند زودتر از خونه ام برو بیرون 
نمیدونم چه جوری صدای مهنازو شنید تنها چیزی که میدونم اینه صورت مهناز از عصبانیت قرمز شده دستاشو مشت کرده
مهناز: اون موقع که شبا باهام خوش میگذروندی این حرفا رو نمیزدی الان که همه تفریحاتو کردی داری میری سراغه یکی دیگه
رامبد با خونسردی کنارم رو دسته مبل میشینه و میگه: یعنی میخوای بگی به تو خوش نگذشت اگه خوش گذرونی بود دو طرفه بود میری بیرون یا از خونه ام پرتت کنم بیرون
مهناز با عصبانیت میره بیرون و درو محکم میبنده... رامبدم بلند میشه میره بیرون، صدای ماشینو میشنوم فکر کنم ماشینو آورد داخل، بعد یه مدت صدایه قدماشو میشنوم... میره سمت آشپزخونه با یه لیوان آب و پلاستیک داروهام میاد بیرون، خیلی خونسرده رو دسته ی مبلی که من نشستم میشینه لیوانه آبو میده دستم، دستمو دراز میکنم داروها رو ازش بگیرم ولی در کمال خونسردی خودش قرصو از بسته در میاره و میگه: دهنتو باز کن
- ممنون خودم میتونم بخورم
و باز دستمو دراز میکنم سمتش 
اخماشو میکنه تو همو میگه: گفتم دهنتو باز کن
دیگه جرات مخالفت ندارم، دهنمو باز میکنمو قرص رو میذاره تو دهنم 
رامبد: آفرین، آب هم بخور
آب رو میخورم و بقیه داروهامو بهم میده، پلاستیک داروها رو برمیداره و لیوانو از دستم میگیره و میبره میذاره رو اپن، میاد سمت مبل خم میشه روم و بلندم میکنه
-خودم میتونم بیام
رامبد: لابد مثله همون چند دقیقه قبل که رو به موت بودی، حرف اضافه نزن که حوصله تو رو هم ندارم 
میره سمت اتاقم درو با آرنجش باز میکنه و با پاش هل میده که کامل باز شه ولی بعد کم کم اخماش میره تو هم، سرمو برمیگردونم میبینم همه اتاقم بهم ریخته هست رو زمین همه جا تکه های شکسته شده گلدون ریخته و همینطور لکه هایه خون رو زمین خودنمایی میکنند هیچی نمیگم خودش هم چیزی نمیگه مسیره راهشو عوض میکنه میره سمت اتاقه خودش...کناره اتاقش یه در دیگه هم هست که اونو باز میکنه منو میذاره رو تخت و خودش رو کاناپه ای که گوشه اتاقه میشینه... قبلا هم تو این اتاق اومده بودم البته برایه تمیز کردن... این اتاق دو در داره که یه درش به اتاق رامبد باز میشه قبلا اتاقامون اون همه باهم فاصله داشتند وضع منه بدبخت این بود حالا که دیگه همسایه دیوار به دیوارم در یک کلام فقط میتونم بگم فاتحه ی من خونده هست برمیگرده سمتم و با غرور همیشگیش بهم خیره میشه و میگه: از این به بعد خودم میبرمت و خودمم میارمت فقط کافیه دست از پا خطا کنی بدتر از این شو میبینی

خوب میدونم که همه تهدیداشو عملی میکنه میدونم که اگه مطابقه میلش عمل نکنم بیچارم میکنه اون چیزی که نمیدونم اینه که باید چیکار کنم از رو کاناپه بلند میشه و بیتوجه به من به سمت دری میره که به اتاقه خودش راه داره... درو باز میکنه تا بره تو اتاقش لحظه ی آخر برمیگرده سمتم و میگه: کاریت ندارم بخواب
خیلی خسته ام احساسه ضعف میکنم شام هم نخوردم ولی روم نمیشه بهش بگم گرسنمه، کم کم گرسنگی رو فراموش میکنم و چشمامو میببندمو میخوابم...
صبح که از خواب بیدار میشم میبینم هنوز لباسه بیرون تنمه دیشب یادم رفت لباسامو عوض کنم هر چند تو این اتاق لباسی هم نداشتم ساعت هنوز پنجه ولی من خیلی گرسنمه تصمیم میگیرم برم یه چیزی بخورم بعد هم اتاقم رو تمیز کنم و در آخر لباسامو عوض کنم و نماز بخونم....
از جام بلند میشم و به زحمت خودمو به آشپزخونه میرسونم صبحونه رو آماده میکنم سهم خودمو میخورمو میرم تو اتاق همه جا رو مرتب میکنمو لباسامو عوض میکنم و وضو میگیرم و میام نمازمو بخونم دارم سلام نمازمو میدم که صدایه رامبدو میشنوم
رامبد: یاس کجایی؟ یاس...
در اتاق محکم باز میشه میخوره به دیوار و من با تعجب به چهره ی عصبانی رامبد نگاه میکنم همین که نگاش به من میفته همه عصبانیتش جاشو به تعجب میده منو با تعجب نگاه میکنه و میگه: داری چیکار میکنی؟
-داشتم نماز میخوندم
سری تکون میده
رامبد: بیا بیرون کارت دارم 
چادر که رو شونه هام افتاده رو از سرم برمیدارمو و جانمازمو جمع میکنم میرم رو به روش میشینم حواسش اینجا نیست انگار تو فکره، یه تک سرفه ای میکنم که به خودش میاد
رامبد: وسایلاتو جمع میکنی و همه رو میبری تو همون اتاقی که دیشب خوابیدی، ساعت امتحاناتو هم مینویسی برام میذاری، نهار چیزی درست نکن از بیرون غذا میگیرم... میتونی بری
بلند میشم برم وسایلامو جمع کنم 
رامبد: راستی
برمیگردم سمتش وقتی منو منتظر میبینه میگه: مگه قبلا بهت نگفتم خوشم نمیاد تنها غذا بخورم
-بله آقا
با خونسردی ادامه میده: پس چرا صبحونتو خوردی؟
-ببخشید آقا
رامبد: من این حرفا رو نزدم که تو ازم معذرت خواهی کنی من ازت دلیل خواستم
با خجالت میگم
-چون دیشب شام نخورده بودم خیلی گرسنم بود
بر خلاف همیشه یه لبخند مهربون تحویلم میده و میگه مسئله ای نیست میتونی بری... همینطور که دارم به دلیله مهربونیش فکر میکنم راهی اتاق میشم و با خودم میگم چرا یه دفعه اینقدر مهربون شد و کم کم شروع میکنم به جمع کردن وسایلام و زیر لب این شعرو زمزمه میکنم:
چه بده شبای تیره تو زمستونای دلگیر
چه بده که متهم شی بدون حتی یه تقصیر
چه بده تو آسمونا اوج بگیری تا بمیری
چه بده غرق سکوت شی تا ابد آروم بگیری
چه بده دلای عاشق حس بودن رو ندارن
چه بده دلای ارزون دیگه عاطفه ندارن
چه بده گذشتن از خود برای یه عمر بودن
آدمای بی مروت چه بده پروانه بودن
چه بده شنا بلد نیست ولی آرزوش شناهه
آرزوی آبو داره ولی قلبش نمیذاره
چه بده ستاره بودن تو روزای آفتابی
آرزوی ماه رو داشتن تو شبای مهتابی
چه بده ندیده باشی ولی عاشق چشاش شی
چه بده بخوای ببینی ولی پا رو دل بذاری
چه بده تو بی گناهی پر شی از عذاب وجدان
چه بده بخوای بخندی ولی با دلهای گریان 
چه بده ساختن دنیا با آرزوهای خیالی 
دنیایی با این قشنگی با دلی پر از تباهی
چه بده بخوای بمونی ولی بازم کم بیاری 
چه بده موندن و موندن ولی آخرش جدایی
چه بده که بی بهونه بیایو غرق دلت شی
بعدشم بی آشیونه تویه غصه هات تلف شی
چه بده که عشق پرواز زده بالهات رو شکسته
ولی باز این دل عاشق همیشه به پات نشسته
چه بده تو اوج پرواز ببینی سقوط یه راهه
چه بده سقوط رو دیدن با دلای پاره پاره
با صدایه بسته شدن در سالن به خودم میاد لابد رفت منم به بقیه کارام میرسم و بعد میرم درس میخونم... دیگه اتفاقه خاصی نیفتاده ظهر میاد با هم غذا میخوریم شبم دسته یه دخترو میگیره با خودش میاره خونه که دختره برام اعصاب نمیذاره چون دختره با صدایه جیغ جیغوش براش عشوه میومد خوابو بر من بیچاره هم حروم کردن... هنزفریم رو هم خراب کرده اگه هنزفریم بود حداقل به جایه جنگ اعصاب الان با یه آهنگ سعی میکردم آروم بشم یه لبخند رو لبام میشینه هنوزم تغییر نکردم معتاده آهنگم هنوز یادمه هیچکس حریفم نمیشد تو خونه با صدایه بلند آهنگ گوش میدادمو همه رو کلافه میکردم تو خیابون هم همیشه هنزفری تو گوشم بود اگرم سواره بودم کله خیابون از آهنگی که من تو ماشین میذاشتم فیض میبردن... اینقدر تو فکر فرو رفتم که خودمم نفهمیدم کی خوابم برد.

فصل هشتم
دو هفته از اون روزا میگذره... امروز امتحان آخرمو باید بدم... اون روز که برنامه رو بهش دادم فقط یه سری تکون داد و رفت... حس میکنم نسبت به گذشته مهربون تر شده ولی هنوزم اگه چیزی باب میلش نباشه عصبانی میشه... امروز ساعت 8 امتحان دارم و خواب موندم... الان ساعت هفته دارم صبحونه رامبدو آماده میکنم و همینطور صداش میکنم...
-آقا، آقا صبحونه آماده هست
رامبد با قیافه ی خواب آلبود از اتاقش میاد بیرون موهاش بهم ریخته هستش شبیه این پسربچه های تخس و شیطون شده... هر چند فرق چندانی هم باهاشون نداره
رامبد: چته؟ این چه طرز بیدار کردنه؟
-آقا دیرم شد، به ساعت نگاه میکنه 7:15
رامبد: همونطور که داره به سمت آشپزخونه میره میگه: پس چرا بیدارم نکردی؟
-خواب موندم
رامبد: کجا میری؟ بیا صبحونتو بخور
-میرم اول لباس بپوشم بعد یه چیز میخورم
سری تکون میده و میره آشپزخونه، منم لباسامو میپوشم و میرم آشپزخونه که میگه: سریعتر غذاتو بخور تا منم حاضر شم 
منتظر جوابه من نمیشه به سمت اتاقش میره... منم دو تا لقمه میخورم و اون فصلی رو که خوب بلد نیستم جلوم باز میکنم میخونم 
رامبد: این لحظه های آخر که دیگه چیزی حالیت نمیشه، بشین صبحونتو بخور بریم
-من سیر شدم بریم
کتابو از دستم میگیره و میبنده و به اپن تکیه میده و میگه تا نخوری جایی نمیریم... میدونم بحث کردن فایده ای نداره آخرسر کاره خودشو میکنه پس بهتره الکی خودمو کوچیک نکنم بدون اعتراض غذامو میخورم و جمع کردن ظرفا میمونه واسه زمانی که برگشتم... کتابمو میگیره طرفم... منم دوباره اون فصلی رو که خوب بلد نیستم باز میکنم و شروع میکنم به خوندن... با تاسف یه سری تکون میده و راه می افته... تو ماشین هم دارم درس میخونم
رامبد: تو مگه دیروز نخوندی؟
-این فصلو خوب بلد نیستم میخواستم صبح زودتر بیدار شم بخونم که خواب موندم...
سری تکون میده... وقتی به دانشگاه رسیدیم میگه بعد امتحان منتظرم بمون تا بیام... باشه ای میگمو میرم سمت دانشگاه... امتحانمو دادم دارم از بچه ها خداحافظی میکنم هر چند ممکنه باز همدیگرو ببینیم برایه ارائه پروژه... ولی خوب هنوز معلوم نیست... ستاره باهام آشتی کرده حرفی از خودکشی بهش نزدم... احسان اومد دنبالش هر چی بهم اصرار کردن که منو برسونند قبول نکردم حوصله ی دردسرایه بعدشو که رامبد برام درست میکنه ندارم با بچه هایه کلاس خداحافظی کردم مریم و زهرا و فرشاد هم رفتن محسن هم امتحانشو داد رفت ولی امیرو ندیدم فکر کنم هنوز برگشو تحویل نداده دیرم شده دیگه باید برم، همینکه از در دانشگاه خارج میشم میبینمش با یه ژست قشنگی به ماشینش تکیه داده و دستاشو هم کرده تو جیبش وقتی منو میبینه لبخندی میزنه... باید برم اون طرف خیابون... همینکه بهش میرسم میگه: سوار شو بریم
دارم سوار ماشین میشم که حس میکنم یکی اسممو صدا میکنه... برمیگردم میبینم امیره... رامبد که داشت درو باز میکرد که بشینه درو میبنده و یه نگاه عصبانی به من میندازه... خوب من چیکار کنم؟؟ یکی دیگه هم اسمه منو صدا کنه باز من باید تنبیه بشم؟؟... سنگینی نگاشو رو خودم احساس میکنم... امیر بهمون میرسه
امیر: دختره بی معرفت صبر نکردی یه خداحافظی ازم بکنی
و بعش یه نگاه به رامبد میندازه و بهش سلام میکنه که رامبدم زیرلبی جوابشو میده بعد نگاهشو از رامبد میگیره به سمته من برمیگرده
-شرمنده، دیرم شده بود از همه بچه ها خداحافظی کردم... منتظره تو هم شدم دیدم نیومدی
امیر: یه لبخند مهربون میزنه و میگه عیبی نداره شوخی کردم... واسه پروژه چه روزی میای زنگ بزن منم همون روز بیام اشکالاتمو جواب بدی
-باشه، هر چند تو اگه دقیق بخونی به مشکلی بر نمیخوری
یه لبخند شیطون میزنه و میگه: تا تو هستی من چرا به خودم زحمت بدم
-اگه به مشکل خوردی برام زنگ بزن، من دیگه باید برم
امیر: برو گلم، مواظبه خودت باش
-خداحافظ
امیر: خداحافظ
امیر با رامبد هم خداحافظی میکنه و باهاش دست میده بعد میره... چند تا از دوستایه امیر اون طرف خیابون منتظرش هستن با لبخند به رفتنش نگاه میکنم واقعا دوسته خوبی بود 
رامبد: اگه نگاه کردنت تموم شد سوار شو، دیرم شده
نگاش میکنم هیچی رو نمیتونم از چشماش بخونم.... سوار میشم و اونم ماشینو روشن میکنه و به سمت خونه حرکت میکنه وقتی میرسیم منو پیاده میکنه و خودش میره شرکت... منم میرم کارایه خونه رو سر و سامون میدم... غذا رو آماده میکنم ولی ظهر نمیاد ساعت 8 شب با یه دختر خوشگل که تا حالا ندیدمش میاد خونه... دستشو انداخته دور شونه های دختره و به سمت اتاقش هدایتش میکنه... تا به من میرسن دختره یه نگاه بی تفاوت به من میدازه 
رامبد: یه شام دو نفره برای منو و عشقم آماده کن
هیچوقت این موقع ها با دختر نمیومد خونه همه ی این کاراش برایه بعده شام بود... تصمیم میگیرم همون غذایه نهارو برایه شام گرم کنم... غذایه خودمم میبرم داخله اتاقم میخورم... صدایه خنده هاشونو میشنوم سعی میکنم مثله همیشه بی تفاوت باشم... واسم مهم نیست چیکار میکنه...تصمیممو گرفتم من برای ارشد ثبت نام میکنم... مطمئنم میتونم قبول شم فقط منتظر دفترچه میمونم... بعدش تا دو سال میتونم تو خوابگاه زندگی کنم و اون موقع یه فکره اساسی واسه آیندم میکنم... هر چی سعی میکنم ذهنمو منحرف کنم نمیشه یاد حرفش میفتم یه شام دو نفره برایه من و عشقم آماده کن... من و عشقم... سرمو تکون میدم... خوب به من چه ربطی داره... چه عشقش باشه، چه دوست دخترش باشه، چه معشوقش باشه، معلومه که برایه من مهم نیست من فقط نگرانه اینم که این دختره هم شبیه مهناز از آب در بیاد و چند روز دیگه بخواد از خونه پرتم کنه بیرون... با همه ی این حرفا نمیدونم چرا تو دلم یه احساس عجیبی دارم... تپش قلبم کم کم داره میره بالا... داروهامو از کیفم در میارمو میخورم... اما اصلا آروم نشدم... دلم عجیب گرفته و خودمم نمیدونم چرا... یه نگاه به غذام میکنم... سرد شده... نهارم نخوردم منتظر بودم بیاد باهم بخوریم... ولی با همه اینا اصلا اشتها ندارم... بیخیال غذا میشمو سعی میکنم بخوابم... ولی حتی خوابمم نمیبره... ایکاش اتاقامون اینقدر نزدیک نبود...معلومه شامشونو خوردن اومدن تو اتاق... صدایه دختره رو میشنوم که با ناز با رامبد حرف میزنه... صدایه رامبد رو هم میشنوم که با مهربونی ناز دختره رو میخره... یه لبخند تلخ میشینه رو لبم... بی دلیل... بی بهونه... خودمم نمیدونم چی شده... و تا کی بیدار بودم... صبح که از خواب بیدار شدم ساعت 6 بود نمازمو خوندم و به سمت آشپزخونه رفتم و ظرفایه دیشبو جمع کردم... دختره هنوز نرفته نصفه لباساش تو سالن افتاده... لابد صبحونشو هم با دختره میخوره پس دلیلی نداره منتظرش بشم... صبحونمو میخورم و ظرفا رو میشورمو یه میز دو نفره براشون میچینم و تصمیم میگیرم غذای نهارو درست کنم چون از امروز کارم شروع میشه پس باید غذایه نهارو یا صبح درست کنم یا شب قبل... دارم کارامو انجام میدم که میبینم دختره از خواب بیدار شده و صدام میکنه
-بله خانم؟
دختر: لباسامو اتو کن

چیزی نمیگم سرمو به نشونه ی باشه تکون میدم و میرم لباسا رو اتو کنم... حالا که فکر میکنم میبینم این دو تا خیلی بهم میان... هر دوشون تو دستور دادن حرفه اولو میزنند... مثله اینکه رامبد یادش رفته قرار شد من برایه شرکت کار کنم قرار نبود کارایه خودشو و دوست دختراش رو هم من انجام بدم... ایکاش اون روز که گفت میخوای یه خدمتکار بگیرم من جوابه مثبت میدادم خوبیش این بود که باهاش تنها نمیموندم، هر کسی هم میومد اینجا یه حرفی بارم نمیکرد، قرار بود من فقط کارایه خونه رو انجام بدم ولی... اه اصلا بیخیال... دختره میاد طرفم
دختر: لباسامو اتو کردی؟
سری تکون میدمو لباسا رو میدم به دستش
دختر: لالی؟
با تعجب بهش نگاه میکنم
دختر: دوست دارم وقتی باهات حرف میزنم با زبونت جواب بدی نه اینکه سرتو تکون بدی
یه لبخند میشینه رو لبم... دارم به این فکر میکنم که دو نفر چقدر میتونند شبیه هم هستن... که با داد و فریاد دختره به خودم میام
دختر: چطور جرات میکنی منو مسخره کنی، من حرف میزنم تو میخندی
رامبد: اینجا چه خبره؟ چی شده شیوا؟
شیوا: هیچی عزیزم تو برو استراحت کن من خودم این دختره رو آدم میکنم
رامبد یه نگاه به من و یه نگاه به شیوا میندازه و میگه عزیزم تو خودتو خسته نکن برو صبحونه تو بخور گلم
شیوا: اما...
رامبد: عزیزم رو حرف من حرف نزن من خودم بعدا تکلیفشو روشن میکنم 
دارم به این فکر میکنم که همه دوست دخترایه رامبد با من مشکل دارن واقعا چرا؟... با این فکر یه لبخند میشینه رو لبم... رامبد که داشت شیوا رو راضی میکرد بره صبحونشو بخوره... چشمش میخوره به لبخندم، اخماشو میکنه تو هم ولی چیزی نمیگه... صدای دختره رو میشنوم که میگه: عزیزم اصلا ازت انتظار نداشتم
که چنین خدمتکارایی رو استخدام کنی، اگه خدمتکار خواستی به خودم خبر بده
رامبد: چرا گلم؟ نکنه شغل جدیدته؟؟
خندم گرفته
شیوا: رامبددددددددددددددددد
رامبد با بی تفاوتی ادامه میده: چرا داد میزنی؟ زودتر غذاتو بخور باید برم شرکت
شیوا: الان که زوده گلم
رامبد: تو زودتر برو من یه خرده کار دارم نمیتونم تو رو برسونم
شیوا: عزیزم یعنی کارت از منم مهمتره
رامبد: خانم خانما حسودی تو کاره ما نبودااااااااا
شیوا دیگه چیزی نگفت... وقتی صبحونشو میخوره... رامبد با هزار تا بهونه اونو راهی میکنه.... منم میرم آشپزخونه به کارام میرسم و نهارو آماده میکنمو میز رو جمع میکنم... انگار نه انگار که همین آقا بود بهم میگفت حق نداری غذا بخوری تا من بیام اصلا نپرسید چیزی خوردی یا نه؟؟ سنگینی نگاشو حس میکنم ولی بی تفاوت به حضورش به کارام سر و سامون میدم اونم چیزی نمیگه وقتی کارام تموم میشه میرم اتاقم تا لباسامو عوض کنم... میام بیرون میبینم رو مبل لم داده 
رامبد: بشین
میشینم
رامبد: این چه کاری بود امروز صبح کردی؟
-من که یادم نمیاد کار به خصوصی انجام داده باشم
نیم خیز میشه و با لبخند حرص درآوری میگه: مهم نیست عزیزم، اگه دلت بخواد میتونم یادت بندازم
با عصبانیت تو چشاش زل میزنمو میگم: لازم نیست به خودتون زحمت بدین چون من اصلا کاری نکردم که احتیاج به یادآوری باشه 
از جاش بلند میشه میاد به طرف من... صورتشو به صورتم نزدیک میکنه با لحن ترسناک در حالی که تو چشام خیره شده میگه: که هیچ کاری نکردی... نکنه باز دلت تنبیه میخواد
باز کم کم دارم ازش میترسم نمیدونم چی تو چشام میبینه که ازم فاصله میگیره و با خونسردی ادامه میده: دوست ندارم به دوست دخترام توهین کنی... شنیدی؟؟
وقتی میبینه جوابی نمیدم اینبار داد میزنه: گفتم شنیدی؟؟
- بله آقا
رامبد: راه بیفت دیرم شد
خودش زودتر از من حرکت میکنه، وقتی به شرکت میرسیم باورم نمیشه که اینقدر بزرگ و شیک باشه منو پیش یه پیرمرد 50 ساله میبره و ازش میخواد منو به اتاق مورد نظر راهنمایی کنه و خودش میره... اون مرد منو به یه اتاقی میبره که توش یه آقا با دو تا خانم کار میکنند و بهشون میگه کارو برام توضیح بدن
دختر: بشین عزیزم من سارا هستم، این آقا هم که اونجا نشسته داداشم سعیده، بعد میاد کنارم و خیلی آهسته میگه اون دختره هم نفسه بهتره زیاد باهاش هم کلام نشی
یه لبخند بهش میزنمو میگم: منم یاس هستم
سعید با لبخند نگام میکنه و میگه: خوشبختم
و اون دختره با بی تفاوتی شونوهاشو بالا میندازه و سارا با مهربونی میاد تا در مورد کارم بهم توضیح بده... روز اول کارم خیلی خوب بود اینطور که فهمیدم سعید 29 سالشه و فوق لیسانس نرم افزار داره و سارا هم 26 سالشه و لیسانس حسابداری داره و نفس 24 سالشه و با مدرک دیپلم با هزارتا پارتی اومده سر کار... سعید و سارا از یه خونواده ی متوسطن ولی نفس، باباش از اون پولداراست فقط نمیدونم چرا میاد اینجا کار میکنه وقتی اینو از سارا پرسیدم اونم شونه ای بالا انداختو گفت همینا رو هم از حرفایه همکارا کش رفتم... منم هیچی نگفتمو بقیه کارمو انجام دادم و اما چیزی که باعثه تعجبم شد حرفی بود که راجع به رامبد شنیدم وقتی سارا پرسید بدونه سابقه کار چه جوری استخدام شدی و من گفتم آقایه کیانفر کمکم کرد سارا با دهن باز... نفس و سعید هم که حرفمو شنیده بودن با تعجب نگام کردن وقتی دلیله تعجبشونو پرسیدم سارا گفت که اون صاحبه چند تا کاروخونه هستش که از باباش بهش رسیده و چند تا شرکت رو هم که همه از زحمتهایه خودشه اداره میکنه و خیلی کم پیش میاد به کسی تو این زمینه ها کمک کنه به جز اینکه طرف یه بابای میلیاردر داشت باشه که فکر نکنم در مورد تو صدق کنه من با بی تفاوتی شونه هامو بالا انداختمو گفتم منم نمیدونم... ولی واسه خودمم جای تعجب داشت... تا حالا نمیدونستم اینقدر پولداره... هر چند پول خوشبختی نمیاره... اینو هر کی ندونه من خوب میدونم... اینطور که از سارا شنیدم رامبد با تموم خونوادش قطع رابطه کرده و دلیلشو کسی نمیدونه پدرش با اینکه زنده هست نیمی از ثروتشو داد به پسرش ولی بازم رامبد پیشه خونوادش برنگشت این کارخونه هایی که الان داره اداره میکنه فقط نیمی از ثروت پدریشه و بخاطر همین ثروتشه که خیلی دخترا اطرافش میپلکن و سارا در آخر با شیطنت اضافه کرد البته نمیشه از تیپ و قیافش هم گذشت... اما من دیگه به حرفایه سارا توجه نداشتم همه فکرم رفت سمته مهناز حالا معنیه حرفاشو میفهمم... حالا میفهمم که چرا داشت خودشو به آب و آتیش میزد... فقط سری به عنوان تاسف برایه مهناز و دخترای امثاله اون تکون میدمو حواسمو میدم به کارم... ساعت 11:45 دقیقه برام اس ام اس میاد که میبینم از طرفه رامبده...بازش میکنم نوشته بیا پارکینگ... از بچه ها خداحافظی میکنم که اونا میگن ساعت 12:30 کار تموم میشه... من میگم از قبل هماهنگ شده... با چیزایی که از رامبد شنیدم ترجیح میدم بیشتر درباره ی خودمو رامبد حرف نزنم... نمیتونم بهشون بگم اگه من الان نرم پایین ممکنه اخراج بشم اینجا هر بخشی مدیر داره اما مدیر کل رامبده... با خودم فکر میکنم مدیر کل اجازه داده اما چه جوری اجازه این مدیرو بگیرم همینطور که دارم میرم یه پسره که به سنش میخوره 32 ساله باشه برمیخورم با اینکه تیپ و قیافش بد نیست ولی به پای رامبد نمیرسه، پسره جلومو میگیره و میگه: کجا خانم؟
نمیدونم چی بگم
پسر: من مدیر این بخش هستم شما اینجا چیکار میکنید؟
-من تازه استخدام شدم.
پسر: یکم فکر میکنه و میگه خانم یاس صالحی، درسته؟
سری تکون میدم
پسر: کجا به این زودی هنوز ساعت کاری تموم نشده؟
نمیدونم چی بگم که گوشیم زنگ میخوره، میبینم رامبده، از پسر عذرخواهی میکنمو جواب میدم
رامبد : معلومه کدوم گوری هستی؟
- آخه یه مشکلی پیش اومده
صداش یکم نگران میشه: چی شده؟
-یه نفر جلومو گرفته میگه ساعت کاری هنوز تموم نشده نمیذاره بیام
رامبد: لعنتی، منتظر باش الان میام
-باشه، خداحا..
منظر ادامه حرفم نمیشه تماسو قطع میکنه بهت زده دارم به گوشی نگاه میکنم که با صدایه پسره به خودم میام: چی شد خانم؟
با تعجب بهش نگاه میکنم حس میکنم داره عصبی میشه
پسر: با من تشریف بیارین 
منو میبره به یه اتاقی خودش میره پشت میز میشینه به من اشاره میکنه رو مبل بشینم قبول میکنمو نزدیک ترین مبلو انتخاب میکنم
پسر: ببین خانم کوچولو اینجا ما خاله بازی نمیکنیم که هر وقت دوست داشتی بیای هر وقت دوست داشتی بری، من نمیتونم بی نظمی رو تحمل کنم... حالا راستشو بگو چی شد که رامبد شخصا استخدامت کرده دوست دخترشی؟؟ رامبد از این لطفا به کسی نمیکنه حتی به دوست دختراش به ریخت و قیافت هم که نمیخوره یه بابای پولدار داشته باشی... واقعا کنجکاوم بدونم واسه ی چی رامبد استخدامت کرده؟ حتی رامبد با چنین دخترایی دوست هم نمیشه
چرا اینجوری باهام حرف میزنه... یه جوری نگام میکنه که میترسم در همین موقع در باز میشه و رامبد میاد تو اتاق
پسر: پسر تو اینجا چیکار میکنی؟ 
بعد با تمسخر ادامه میده: آها، لابد اومدی دنبال این خانم
رامبد: سیا کاری به کار یاس نداشته باش، یاس با مسئولیت من اومده اینجا و تا هر وقت که من بخوام اینجا میمونه ساعت کاریشم به خودم مربوطه ... شنیدی؟
سیا با تمسخر سری تکون میده و میگه: بله قربان
رامبد: یاس بلند شو
همین که بلند میشم چند قدمو طی میکنه و خودشو به من میرسونه دستمو میگیره و با خودش میکشه و میبره سمت آسانسور... وقتی تو ماشین میشینیم میگه: دور و بر این پسره نمیچرخی که اصلا ازش خوشم نمیاد
باشه ای میگمو اونم چیزی نمیگه....

فصل نهم
یه هفته ای گذشته که تو این یه هفته دو بار شیوا رو خونه آورد و چند بار هم چند تا دختر دیگه که اصلا نمیشناختمشون... تو این هفته سیا کاری به کارم نداشت و هر وقت رامبد زنگ میزد زود میرفتم پایین تا بهونه دستش ندم... دیشب به رامبد گفتم فردا باید برم برای ارائه پروژه که فقط سر تکون داد برای امیر هم زنگ زدم گفتم من فردا برای ارائه پروژه میام اونم گفت فردا میاد... خیلی وقته تنها هیچ جا نرفتم... رامبد منو میبره شرکت و میاره، دانشگاه هم که اصلا اجازه نمیده تنها برم... نمیدونم چرا اینقدر بهم سخت میگیره... فقط آخر هفته ها میرم خرید خونه رو میکنم و برمیگردم که بعضی اوقات همون خرید رو هم خودش میکنه... از صبح که صبحونه شو خورده نشسته تو خونه...
-آقا نمیرین شرکت؟
رامبد: فوضولیش به تو نیومده؟
میدونم امیر الان تو دانشگاه منتظرمه
-آقا من میتونم برم؟
رامبد با خونسردی میپرسه: کجا؟
خیلی سعی میکنم جلوی عصبانیته خودمو بگیرم تازه میگه کجا؟ اه.......
با حرص میگم: دانشگاه
یه لبخند میزنه و میگه: فعلا صبر کن کارم تموم شد خودم میرسونمت
میدونم که میدونه امیر منتظرمه واسه همین بیخودی داره معطل میکنه اون روز که داشتم به امیر راجع به ارائه پروژه صحبت میکردم همه چیزو شنیده بود الان هم داره رو اعصاب من پیاده روی میکنه 
-آقا من دیرم شده نمیشه من برم؟
با نیشخند میگه: نه
خودشو با لپ تاپش سرگرم کرده... نزدیکه دو ساعته منو علاف کرده... امیر هزار بار بهم اس ام اس داد و مجبور شدم اشکالاتش رو از پشت تلفن براش توضیح بدم... فکر کنم نمره کامل رو بگیره... گوشیم زنگ میخوره باز امیره
رامبد یه نگاه بهم میکنه با پوزخند سرگرم ادامه کارش میشه... گوشی رو جواب میدم
امیر: معلومه تو کجایی دختر؟
- به خدا شرمنده نشد بیام
امیر: این حرفا چیه دختر، من نمرمو کامل گرفتم دمت گرم، واسه ی خودت میگم اگه تا 12 نیای استاد میره کارت میمونه واسه هفته دیگه اینجور که شنیدم استاده یه هفته نیست
-مرسی که خبرم کردی، بازم شرمنده
-خواهش میکنم خانمی، این حرفا رو هم نزن اگه تونستی حتما امروز برو
-باشه پس فعلا خداحافظ
-خداحافظ
واقعا از دستش عصبی ام، دلم میخواد تا جون داره کتکش بزنم، با یه لجبازی بچه گانه کاره منو زیاد کرد، اگه امروز نرم دوباره باید از اول این پروژه رو بخونم تا مطمئن باشم تا هفته ی دیگه چیزی یادم نرفته... به ساعت گوشیم نگاه میکنم11:10 نمیدونم چیکار کنم 
-آقا...
میپره وسط حرفم
رامبد: خفه، فعلا کار دارم... اگه امروز نشد فردا میریم
خیلی عصبانی ام، قیدشو زدم میذارم واسه ی هفته ی بعد... وسایلامو بر میدارم میرم به سمت اتاقم
رامبد: کجا؟؟
بی توجه بهش میرم سمته اتاقم و درو محکم میبندم... در به شدت باز میشه و میخوره به دیوار... یه پوزخند میشینه رو لبم... فقط منتظره من به یکی از حرفاش گوش ندم بعد تا میتونه منه بدبخت رو بچزونه
رامبد: مگه باهات حرف نمیزنم چرا سرتو میندازی پایین و میری؟
ترجیح میدم هیچی نگم وقتی میبینه هیچی نمیگم عصبانی میشه
رامبد: چرا لالمونی گرفتی؟
نمیدونم چرا میخواد اعصابمو خورد کنه... من که حرف بزنمو نزنم آخرش عصبانی میشه همون بهتر که لال بمونم وقتی میبینه هیچی نمیگم از اتاق میره بیرون و درو محکم میبنده... حالا که فکر میکنم میبینم وقتی حرف نزنم حداقل از تهدیداش کم میشه.... نهار نیومد خونه... الان ساعت 8 شبه ولی هنوز ازش خبری نیست... حسابی نگرانشم ساعت شده ده بازم ازش خبری نیست هر چی زنگ میزنم به گوشیش جواب نمیده ساعت شده یازده خدایا من چمه؟ چرا من باید نگرانه یه آدم معتاد و نفهم باشم... ساعت شده یک هنوز نیومده... باز به گوشیش زنگ میزنم خاموشه ساعت 1:45 بود که میرم تو اتاقم... از نگرانی خوابم نمیبره... رو تخت دراز میکشم... نمیدونم چقدر گذشته... یه صدایی از تو سالن میاد... به ساعت نگاه میکنم 3:20 دقیقه هست نمیدونم کی خوابم برد...یعنی کیه؟ به گوشی رامبد زنگ میزنم لعنتی بازم خاموشه... در اتاقو باز میکنم خدایا چی دارم میبینم... من حالم خیلی بده... رو پام نمیتونم واستم... چیکار کنم... این چرا همچین شده؟... ناخودآگاه اشکام در میان... خدایا این چه مرگشه... رنگش به سیاهی میزنه... لباشم کبود کبود شده... چشاش خماره خماره... تا حالا اینجوری ندیده بودمش... انگار خیلی داغونه... به دیوار تکیه داده و یه سرنگ هم تو دستشه... از ترس جیغ میکشم متوجه من میشه سرم داد میزنه: خفه شو، بیا اینجا
از ترس یه قدم میرم عقب، با فریاد بلندتر از قبل میگه: گفتم بیا اینجا
من موندم این با این حالش هم دست از داد و فریاد برنمیداره... وقتی میبینه از جام حرکت نکردم با فریاد ادامه میده: یا میای یا امشب باهات کاری میکنم که یکراست راهی جهنم شی 
صورتم خیسه خیسه، با قدمایی لرزون به سمتش میرم با دستش دستمو میگیره و کاری میکنه بغلش بشینم 
رامبد با یه لحن کشدار میگه: دستام جون ندارن تو باید امشب بهم تزریق کنی
مات دارم نگاش میکنم ازش میترسم میخوام فرار کنم که با فریاد ادامه میده: یه قدم ازم دور بشی مطمئن باش بهت رحم نمیکنم عینه بچه ی آدم کاری رو که میگم انجام بده شنیدی چی میگم؟ 
وقتی دید چیزی نمیگم بلندتر از قبل گفت: گفتم شنیدی
با ترس سرمو تکون دادم
رامبد: برو اتاقم، روی میز یه کشه اونو بیارش
حالش یه جوریه، حس میکنم حالش بده... به زحمت بلند میشم میرم سمت اتاقش کشو برمیدارم با قدمایی سست و لرزون دارم به سمتش میام
رامبد: تندتر، بیا نزدیکتر ، نزدیکتر... آفرین... خوبه.... کش رو ببند دور بازوم.... سریعتر
دستام میلرزه... آستینشو بالا میزنم... دستام میلرزه حس میکنم تمام بدنم یخ زده... نوک انگشتام سرده سرده.... کش رو دور بازوش میبندم... دستام زور ندارن که بخوام محکم گره بزنم
سرم داد میزنه: محکمتر گره بزن.... میگم محکم.... دستایه من جون نداره لعنتی محکمش کن
همه سعیمو میکنم که محکمه محکم گره بزنم
رامبد: بسه... خوبه... آفرین خوبه....
حال خودم اصلا خوب نیست از هیچی سر در نمیارم اگه از حال بره چه خاکی تو سرم بریزم... همون جور که اشک میریزم به حرفاش گوش میدم
رامبد: آفرین خانمی... حالا اون سرنگو بردار
یه سرنگ که توش پر از مایع قهوه ای رنگه رو کنارش میبینم
رامبد: با توام داری چه غلطی میکنی... سرنگ رو بردار... 
با گریه سرنگ رو برمیدارم نمیدونم باید چیکار کنم نگاش میکنم
با ناتوونی دستمو میگیره و منو میکشه سمت خودش و میگه: با دستت محکم بزن رو دستم... 
میرنم و اون مرتب تکرار میکنه: اینقدر بزن تا رگم پیدا بشه 
بلند بلند گریه میکنمو میزنم رو دستش
رامبد: لعنتی خفه شو... چقدر گریه میکنی... محکم بزن... محکمتر
سعی میکنم آروم باشم ولی نمیشه... محکمتر میزنم رو دستش همه نیرومو جمع کردم و میزنم رو دستش
رامبد: آها... حالا درسته... خوبه... خوبه... بسه... حالا باید سوزنو فرو کنی تو رگم... 
دستام میلرزید... 
-نمیتونم
رامبد داد زد: خستم کردی... وقتی میگم بزن باید بزنی... سریعتر لعنتی 
سوزنو بردم طرف دستش... همینطور گریه میکنم
رامبد: فرو کن تو رگم... دستات نلرزه... مواظب باش
دیگه جون تو تنه من نموند دیگه داشتم هق هق میکردم سوزنو فرو کردم تو رگش بعدم خالیش کردم... همه نگام به دستاشه
رامبد: بسه... میگم بسه...برش دار...
سرنگو میندازم یه گوشه... حالم خیلی بده... اصلا نگاش نمیکنم... تو قفسه سینم احساسه درد میکنم... دستام میلرزه... پشتم تیر میکشه.... و بعدش دیگه هیچی نمیفهمم

چشمامو باز میکنم میبینم تو اتاقم هستم یکم طول میکشه همه اتفاقایی که افتاده رو به خاطر بیارم سعی میکنم نیم خیز شم که دوباره درد رو تو قفسه سینم احساس میکنم دوباره دراز میکشم... راحت نمیتونم نفس بکشم... در اتاقم باز میشه... رامبد میاد داخل اتاق... با نگرانی نگام میکنه... انگار میفهمه حالم هنوز بده... سریع فاصله ی بین در و تخت رو طی میکنه میاد رو تخت، کنارم میشینه
رامبد: چی شده؟؟ 
میخوام جوابشو بدم اما نمیدونم چرا زبونم سنگین شده
رامبد: یاس، یه چیزی بگو، آخه چت شده دختر؟
تازه میپرسه چم شده، دوباره دارم از حال میرم... از رو تخت کنده میشم منو بلند میکنه و میبره تو ماشین ولی انگار یه چیزی یادش میاد چون با سرعت میره داخل ساختمون... من چشامو میبندم چند دقیقه که میگذره صدایه قدماشو میشنوم ... چشامو باز میکنم میبینم یکی از مانتوهام تو دستشه... مانتو رو به زحمت تنم میکنه... منو میذاره تو ماشین خودشم ماشینو از حیاط خارج میکنه و با سرعت حرکت میکنه... هر لحظه داره سرعتش بیشتر میشه ولی نای حرف زدن ندارم... میخوام بهش بگم یکم آهسته تر اما هیچی نمیتونم بگم.... دوباره دارم همه جا رو تار میبینم و بعدش سیاهی....
چشامو که باز میکنم خودمو رو تخت بیمارستان میبینم... دستم تو دسته یکی هستش اما نمیدونم کی... سرمو میچرخونم... میبینم رامبد سرشو گذاشته رو تختو خوابیده و دست راستم رو با دو تا دستاش گرفته... یه لبخند میزنم... کم کم دوباره همه چی رو به خاطر میارم.... ایکاش میشد دیشب برای همیشه از کتاب زندگیم حذف بشه هنوزم که بهش فکر میکنم تپش قلبم زیاد میشه... نمیدونم چرا دلم نمیخواد رامبد رو اونجوری ببینم دلم میخواد همیشه مغرور باشه... دوباره اشکام سرازیر میشه... دست آزادم بی اراده به سمت موهاش میره... شروع میکنم به نوازش کردنش... من چم شده؟؟... چرا گریه میکنم؟؟ یه تکونی میخوره... میخوام سریع دستامو عقب بکشم... که مچ دستمو میگیره و با چشمایه شیطون به چشام زل میزنه
رامبد با لبخند میگه: خانم کوچولو دارن چی کارت میکنند؟
نمیدونم چی باید بگم ایکاش میشد از اینجا فرار کنم.... در اتاق باز میشه... من و رامبد هر دو برمیگردیم که ببینیم کیه؟... که یه خانم دکتر میاد تو... قیافش خیلی مهربونه
دکتر: مریض من حالش چطوره؟
با لبخند بهش نگاه میکنم و میگم خوبم... یه نگاه به دستایه من و رامبد میندازه و به رامبد میگه به خدا فرار نمیکنه هااااااااااا... رامبد با چشمایه خندون زل میزنه به منو میگه: حالا اومدیمو فرار کرد، بعد مسولیتش با کیه؟
با خجالت سعی میکنم مچ دستامو از دستش بیارم بیرون اما محکمتر فشار میده 
دکتر: بعده دو روز بیهوشی هر کی هم جای شوهرت بود همین کارو میکرد
با تعجب به دکتر نگاه میکنم... دو روز بیهوشی... بازم شوهر... یه نگاه به دکتر میندازم که داره با لبخند از اتاق خارج میشه یه نگاه به رامبد میندازم که میگه: انتظار نداشتی که بگم کلفتمی
چیزی نگفتم خودش ادامه داد: برم ببینم دکتر چی میگه
چیزی نمیگم اونم از اتاق خارج میشه... نمیدونم این چه حسیه که این روزا داره عذابم میده... برایه خودم یکی از شعرایه مورد علاقمو زمزمه میکنم: