کتاب

نیشخندی زدم و دستانم را در موهای فراز فرو بردم.
سرش را عقب کشیدم و دوباره در چشمانش خیره شدم.زمزمه کردم:
- چه موهات نرمن؟
به آرامی خندید و زمزمه کرد:
- تو که بدتر از من بحثو پرورش می دی!
لبم را گاز گرفتم.
- من یه چیزی گفتم حالا!...............

لبخندم محو نمی شد...کم کم عضلات صورتم به خاطر این لبخند بزرگ به اعتراض افتادند...
خلاف میلم گفتم:
- نمی خوای بری؟
با شیطنت خندید و سرش را کج کرد.قلبم لرزید.
سرم را جلو بردم و حرکتی انقلابی کردم...!
سریع عقب کشیدم.
دروغ چرا...می ترسیدم ولی نمی خواستم اعتراف کنم.
فراز دوباره جلو آمد ولی در نیمه ی راه متوقف شد و لبش را گاز گرفت.
برای چند لحظه چشمانش را بست.قفسه ی سینه اش به سرعت بالا و پایین می شد و یک دستش در موهایم و یک دستش روی کمرم مشت شده بود.
آب دهانم را قورت دادم و سرم را پایین انداختم.دستش از میان موهایم درآمد.سریع کلاه سوییشرتم را روی موهای به هم ریخته ام کشیدم و لبم را مثل او گاز گرفتم.
سرم را روی شانه اش گذاشتم و زمزمه کردم:
- ببخشید...
کمرم را نوازش کرد و به نرمی پرسید:
- ببخشید برای چی؟
- چون که...
- چون که اون قدر پاک و ساده ای که با یه بوسه می ترسی و خجالت می کشی؟باید به خاطر این ازت تشکر کنم نه این که تو متاسف باشی.
- تشکر؟
خندید و با شیطنت زمزمه کرد:
- این یعنی همه جوره مال خودمی...
نیشخند زدم ولی او نمی توانست ببیند.سرم را بالا آوردم و خواستم حرف بزنم که متوجه چراغ روشن خانه شدم.
هینی گفتم و از روی پایش بلند شدم.
در حالی که به سمت خانه می دویدم گفتم:
- فردا صبح می بینمت فراز فعلا خدافظ برو...
می خواستم در را ببندم که دیدم هنوز روی جدول نشسته است.به نیشخندش چشم غره رفتم و گفتم:
- برو دیگه!الان بابا می بینتت!
بلند شد و بعد از زدن چشمکی در عرض چند ثانیه ناپدید شد.

در را بستم و روی چمن ها دراز کشیدم.می خواستم وانمود کنم مشغول تمدد اعصاب هستم!
صدای بابا را می شنیدم که از پله ها پایین می آمد و من را صدا می زد.
از جایم بلند شدم و به سمت در ورودی رفتم.درست مقابل در به او برخوردم و معصومانه گفتم:
- من بیدارتون کردم بابایی؟
لبخندی از سر آرامش زد و گفت:
- بلند شدم برم آب بخورم...بعدش به اتاقت سر زدم دیدم نیستی ترسیدم...کجا بودی؟
حالا که خیالش از بابتم راحت شده بود،چشمانش مشکوک بودند.
آب دهانم را قورت دادم و با پررویی به صدا گفتم:
- به نظرت بابا از قیافه ام می فهمه چی کار کردم؟
صدا با نگاه عاقل اندر سفیهی گفت:
اسکل...اگه تو نگی اون نمی فهمه...
به طور غیر ارادی زبانم را روی لب هایی کشیدم که هنوز به خاطر بوسه ی فراز گرم بودند...حس می کردم چیزی مثل اثر انگشت روی آن هاست و من را لو می دهد...
- خوابم نمیومد رفتم رو چمنا دراز بکشم...
به لباس هایم اشاره کرد و با چشمان باریک شده گفت:
- پس چرا مانتو و شلوار بیرونت تنته؟
- به خدا بیرون نبودم!
آن قدر ملتمسانه گفتم که بابا چشمانش گرد شد.
کمی نگاهم کرد و یک دفعه زیر خنده زد.
از قهقهه بلندش ترسیدم و کمی خودم را عقب کشیدم.
بعد از چند لحظه جدی شد و با اخم گفت:
- مطمئن نبودم هم الان مطمئن شدم که بیرون بودی...نمی دونم چکار می کردی ولی رنگ رخسارت یه جورایی خبر می ده از سر درون...
لبم را گاز گرفتم.حس می کردم بابا من و فراز را دیده است...
احساس می کردم از گونه هایم حرارت بیرون می زند...
لپم را به طور ناگهانی کشید و به تلخی گفت:
- کی دخترم این قدر بزرگ شده که منو می پیچونه می ره دوستشو می بینه...
دلم می خواست در زمین فرو روم و دیگر هم برنگردم...
دوباره جدی شد و سعی کرد نقش پدر های سیبیل کلفت (!) را دربیاورد:
- برو تو اتاقت...
سریع بالا رفتم و صدایش را از پشت سرم شنیدم:
- دیگه نبینم از این کارا بکنی ها...دختر بد...حالا کی بود؟
صدایش در سه کلمه ی آخر پر از خنده ی پنهان شده بود.
سرم را پایین انداختم و سریع تر بالا رفتم و این باعث شد بلند قهقهه بزند...
وقتی که در اتاقم را پشت سرم بستم نفس راحتی کشیدم.لباس هایم را عوض کردم و زیر پتوی نازکم رفتم.
مدام با زبانم لب هایم را خیس می کردم و فکر می کردم:
واقعا این من بودم که چراغ سبز نشون دادم؟
صدا با کلافگی گفت:
آره دیوانه خودت بودی حالا بگیر بکپ بذار منم دو دقیقه سرمو بذارم بمیرم...
بی توجه به او دوباره فکر کردم:
الان بابا چه فکری می کنه....
در حالی که بالشش را مرتب می کرد گفت:
- برو خدا رو شکر کن با کمربند نیوفتاد به جونت دختره ی خیره سر...
ریز خندیدم و زمزمه کردم:
- چه شب عجیبی بود...!
صدا تشر زد:
مرور خاطرات بسه بگیر بخواب خاک بر سر شدی رفت!
با لبخند ابلهانه ای که محو نمی شد زمزمه کردم:
- خواب فراز ببینی...
صدا چشمانش را چرخاند و گفت:
- خواب گشت ببینی...
لبخندم به خاطر دیوانه بازی هایم پررنگتر شد و به خوابی عمیق و شیرین فرو رفتم.

فصل هشتم
دفعه ی اولی بود که به پیک نیک می رفتم...
هیچ وقت چهار نفری با مامان و بابا و آبتین به پارک نرفته بودیم...وقتی بچه بودم،آبتین گاهی اوقات مرا به پارک می آورد ولی خیلی سریع بر می گشتیم...
حالا من،فراز،نیکان،پرهام،آترین ،آرمان و آرمیتا روی پارچه ای که نیکان آورده بود نشسته بودیم.
آترین با لپ هایی سرخ شده مشغول خوردن آبنباتی بود که نزدیک دو ساعت سعی در تمام کردنش داشت ولی به نتیجه ای نرسیده بود...!
من میان نیکان و آرمیتا و جلوی سبد غذاها (!) نشسته بودم.فراز و آرمان و پرهام و آترین جلوی ما نشسته بودند و مشغول بازی حکم بودند.
من و نیکان و آرمیتا به قول آرمان مشغول صحبت های ضعیفگون بودیم.گفته بود:
- ایش ایش ایش!چی چیه این حرفا!حرفای ضعیفه ای...می دونید اسمش چه؟حرفای ضعیفگون!
فراز نیشخند زده بود و پرهام می خندید.ما سه نفر هم بی توجه به او به کارمان ادامه دادیم!
دو ساعت بود که در پارک نشسته بودیم.آترین که بالاخره آبنبات را تمام کرده بود صدای عجیب و ناله مانندی از خودش درآورد.
همه نگاهش کردیم مبادا اتفاقی افتاده باشد ولی او طوری که انگار جایزه هفتصد میلیون تومانی را از دست داده باشد گفت:
- این آدامس نداره!
فراز که ترسیده بود دوباره آسمش عود کرده باشد به آرامی پس کله اش زد و زیر لب گفت:
- مرض...واسه آدامس نصفه جونمون کردی؟!
آترین لب هایش را جمع کرد و بلند شد.به سمت ما آمد و خودش را بین من و نیکان جا کرد.
لبخندی زد که باعث شد مثل نیکان گونه اش چال بیوفتد و با لحن شیرین گفت:
- مامانی گشنمه.
نیکان لبخند زد و پرسید:
- چی می خوای؟
آترین یک آرنجش را روی پای من گذاشت و در حالی که به طرف من متمایل شده بود گفت:
- از اون کتلتا که دیشب نذاشتی بخورم...
آرمان روی شانه ی پرهام زد و با لودگی گفت:
- ماشالا هزار ماشالا فضایل اخلاقیتو تمام و کمال به ارث برده...
نیکان برایش لقمه ای گرفت و به دستش داد.
پرهام با ناامیدی گفت:
- آترینم نشدیم خودمونو لوس کنیم غذا گیرمون بیاد...
نیکان با جدیت گفت:
- خودت بیا لقمه بگیر بچه که نیستی...
پرهام که حال نداشت از جایش بلند شود با نیشخند گفت:
- نه قربونت با یه لبخندت سیر شدم...
نیکان تمام سعیش را کرد تا لبخندش مخفی بماند ولی موفق نشد!
دلم برای نگاه آرزومندانه ی فراز به ظرف کتلت ها سوخت و گفتم:
- من براتون لقمه می گیرم.
نیش آرمان تا پشت سرش باز شد و پرهام هم نگاه مبارزه طلبانه ای به نیکان کرد!
فراز به من چشمک زد.
بدون این که اجازه دهم آترین از من جدا شود اولین لقمه را گرفتم.

آترین از روی پایم زمزمه کرد:
- حالا می خوای اینو به کدوم یکی از گشنگان حسینی بدی؟
یک دفعه زیر خنده زدم.
واقعا پسر بچه ی شیرین و بامزه ای بود!
با نیشخند گفتم:
- آقایون فعلا یکی بیشتر نیست به کدومتون بدمش؟
آرمیتا موذیانه گفت:
- به آرمان نده چاق شده این اواخر...
آترین هم با شیطنت گفت:
- منم بخورم انگار پرهام خورده نمی خواد بهش بدی...
بعد از این حرف لقمه اش را جلوی چشم پرهام تکان داد و خندید!
فراز با خنده گفت:
- تمام رقبا به نفع من رفتن کنار که!بده کار خودمه خوردنش!
خندیدم و به جلو خم شدم.
موقع گرفتنش گفت:
- دستت درست!
لقمه را گرفت و خواست گاز بزند که دید آرمان از پایین لقمه مشغول گاز زدنش است!
از خنده دلم درد گرفته بود!آرمیتا و آترین هم می خندیدند.
نیکان عبوسانه گفـ:
- هر کی ندونه فکر می کنه کتلت ندیده اید...
پرهام با پررویی گفت:
- خوب واقعا هم کتلت ندیده ایم...تو چرا روزای عادی این قدر غذاهات خوشمزه به نظر نمیاد؟!طلاقت بدم؟!ها ها ها؟!
نیکان چشمانش را چرخاند ولی لبخند کمرنگی روی لبانش بود.
فراز بدون ناراحتی لقمه را به آرمان داده بود.
کار لقمه ی دوم را تمام کردم و آن را به سمت فراز گرفتم.
فراز با لحن بامزه ای گفت:
- کسی می خواد گاز بزنه،بزنه بعد بده من!
پرهام خندید و گفت:
- نترس من عین این ندید بدید نیستم صبر می کنم...
فراز با احتیاط لقمه را گرفت و زمزمه کرد:
- مرسی جوجه.
تنها کسی که جز من صدایش را شنید آرمیتا بود که با چشمان گرد شده نگاهم می کرد.
خودم را به نفهمی زدم و به آترین گفتم:
- چه خبر از مدرسه؟
آترین در حالی که تقریبا سرش را روی پایم گذاشته بود گفت:
- نگو صنم خیلی اوضاع خرابه...
با خنده پرسیدم:
- چرا آخه؟!
- اون پیکی که واسه عید بهمون دادنو ول کن نیستن...هی ازش امتحان می گیرن...
پرهام با حالتی کنایه آمیز گفت:
- حالا نه که تو همش تک می شی و مثل مامانت کتاباتو گاز نمی زنی....
آرمان خندید و گفت:
- نه فکر کنم یه چیزش به تو نرفته!
نیکان به پرهام چشم غره رفت و گفت:
- من تو یونی کتابامو گاز نمی زدم صد بار مشروط می شدی که!
پرهام با مسخرگی گفت:
- راست می گه آقا من غش!
من و آترین به حرکاتش خندیدیم ولی آرمیتا متفکرانه نگاهش را از من به فراز و از فراز به من می انداخت...

یک دفعه انگشتش را در پهلویم فرو کرد و با لبخند صنم خر کنی گفت:
- صنم میای بریم بستنی بخریم؟
همه با خنده موافقت شان را اعلام کردند اما فراز که پهلوی سوراخ شده ی من را دیده بود با ابروی بالا رفته به آرمیتا چشم غره رفت.
آرمیتا بی توجه به او دستم را گرفت و مرا بلند کرد.
وقتی ازشان دور شدیم انگشتم را برای مقابله به مثل در پهلویش فرو کردم و گفتم:
- خیلی بیشعوری!نفسم بند اومد!
- تا تو باشی پنهون کاری نکنی.
صدایش پر از بغض بود:
- فکر می کردم دوستتم.
نرم شدم.دستم را دور شانه اش حلقه کردم قبل از حرف زدن کمی فکر کردم.
او فهمیده بود و راه فرار نداشتم؛پس بهتر بود همه چیز را می گفتم تا بیشتر از این احساساتش جریحه دار نشوند.
- چیز خاصی نیست آرمیتا...فقط یه علاقه ..کوچیکه...همین.
با چشمان پر از اشک نگاهم کرد و گفت:
- برای همین علاقه ی کوچیک این همه غمگینی؟
جا خوردم و او را بیشتر به خودم فشار دادم.
- نه آری...من غمگین نیستم...
خودش را از من جدا کرد و مثل بچه ها پشت به من ایستاد.با لجبازی گت:
- منم خر نیستم!
لبم را گاز گرفتم و زبر لب گفتم:
- بلانسبت خر!
لبخندی روی لبش نشست ولی سریع کنارش زد و دست به سینه مقابلم ایستاد.
- زود تند سریع بگو از کی دوستید و چه هدفی دارید؟
با دهان باز نگاهش کردم.پس او هم مثل نازنین معتقد بود فراز دوست پسر من است؟
صدای درون مغزم با خواب آلودگی گفت:
اسکل همه به همین اعتقاد راسخ دارن فقط تو این وسط شیرین می زنی.
به صدا چشم غره رفتم و گفتم:
- از تولدم.
مکثی کردم و با ابروی بالارفته گفتم:
- منظورت دقیقا از هدف چیه؟
سرم را کج کردم و منتظر نگاهش کردم.
با جدیت گفت:
- منظورم اینه که دوستی های چند روزه اس دیگه نه؟
دهانم را باز کردم تا جوابی بدهم که سریع گفت:
- چه بخواید چه نخواید چند روزه اس...مگه فراز چند تا جون داره؟
بهت زده نگاهش کردم.دهانم خشک خشک بود.
با دستپاچگی گفت:
- متاسفم نمی خواستم ناراحتت کنـ...
آهی کشیدم و زیر لب گفتم:
- نه ناراحتم نکردی.حقیقته...
آرمیتا دستم را گرفت و با مهربانی گفت:
- اصلا غلط کردم حرف زدم دوست جونی...بیا بریم همون بستنی مونو بخریم...
لبخندی به او زدم و بی توجه به توده ای هر لحظه بیشتر راه نفسم را می بست به دنبالش رفتم.

بستنی ها را خریدیم و برگشتیم.
مثل تمام آن روز های نفرین شده ی رویایی،افکارم را به عقب مغزم راندم و از لحظات حالم لذت بردم.
آترین انگار از تکیه دادن و ولو کردن بالاتنه اش روی پای من خیلی لذت می برد چرا که تمام مدت بستنی خوردنش هم این کار را کرده بود!
البته از این دردی خفیفی که فرو رفتن آرنج کوچکش در پایم ایجاد می کرد لذت می بردم...از نگاه مهربانی که از پایین به بالا به من نگاه می کرد لذت می بردم...و فکر می کردم ممکن است روزی دو چشم خاکستری کوچک این طور با اشتیاق مرا نگاه کنند؟
از این فکرم بهت زده شدم و خشکم زد.
لبم را گاز گرفتم و به فراز نگاه کردم.مشغول اذیت کردن آرمان بود و می خندید.
آب دهانم را قورت دادم و سرم را تکان دادم.
صدا با نگاه عاقل اندر سفیهش گفت:
روانی هستی دیگه...آخه چطور ممکنه تو از فراز بچه داشته باشی؟
مکث کرد و بعد با لبخند موذیانه ای گفت:
اصن از کجا معلوم چشماش سبز نشه؟
چشمانم را چرخاندم و متوجه شدم فراز با چشمان گرد شده نگاهم می کند.
بی دلیل سرخ شدم.احساس می کردم می تواند با نگاه جیوه ایش تا ته ته ته مغزم را بخواند...
متوجه شدم آترین بی حرکت شده است.نگاه کردم و دیدم خوابش برده و سرش روی پایم است.دستم را در موهایش فرو بردم و نوازش شان کردم.
پرام با نیشخند گفت:
- نیکان تحویل بگیر.
نیکان با تعجب پرسید:
- چیو؟
پرهام خندید و گفت:
- آترین سه ساعت به زرزرای من و تو گوش می کنه خوابش نمی بره،اون وقت صنم دو ثانیه دست نوازش به سرش می کشه بیهوش می شه!
نیکان چشمانش را تنگ کرد و به او خیره شد.
پرهام با دستپاچگی اضافه کرد:
- نه شما که زر نمی کنی چه چه می زنی!
آرمان بلند خندید و فراز هم ضربه ای به شانه ی فراز زد و با مسخرگی گفت:
- از دست رفتی بشر!
آرمیتا به طرز عجیبی ساکت بود.دستش را گرفتم.سرد سرد بود.در گوشش گفتم:
- چی شده آری؟خوبی؟
با ناراحتی نگاهش را از من به فراز و از فراز به من انداخت...بلافاصله فهمیدم مشکل چیست!
با لبخند گفتم:
- بی خیال بابا!من این قدر غصه نمی خورم که تو غصه می خوری!
چقدر دروغ گفتن راحت شده بود...
دروغ گفتن برای سرپوش گذاشتن روی حقایق و روز شومی که لحظه به لحظه نزدیک تر می شد...
*****
بعد از آن پیک نیک،همه با هم راه افتادیم تا به خانه برویم.
من ماشین نیاورده بودم و با فراز می آمدم.
پرسیدم:
- تازگیا دیگه خونه خودت نمی ری نه؟

- نه...مامان هی اصرار کرد و گریه کرد...منم دیگه حوصله ی تنها بودنو نداشتم...برگشتم.
با کنجکاوی پرسیدم:
- حالا خونه ات چه شکلی هست؟
مکث کرد و سپس با بی میلی گفت:
- چیز خاصی نداره.
- ولی می خوام بدونم!
- همچین چیز دونستنی هم نیست.
لب هایم را جمع کردم و سرم را به سمت پنجره چرخاندم.
دستش را به سمت ضبط برد و روشنش کرد.

کی مثل من می تونه انقدر عاشقت باشه

بگو کی غیر من ته ته دل تو تا ابد جا شه

باورش سخته اما می تونی بفهمی از حرفهام

که اگه نباشی من همیشه بدون تو تنهام

اگه بدونی که چقدر عاشقتم

می دونی احساسم به تو عزیز من

خاصه دیوونتم داشتن تو با تو بودن واسه من شانسه

خاصه دیوونتم داشتن تو با تو بودن واسه من شانسه

اگه تو بخوای می تونی با دلم کاری کنی که از کنارت برم

اگر هم بخوای می تونی با نگاهات

به من بگی دل تو هم منو می خواد

بگو تو همونی که پیشم می مونی

هیچکی مثل من نمیاد که تو رو فقط واسه خودت بخواد

اگه بدونی که چقدر عاشقتم

می دونی احساسم به تو عزیز من

خاصه دیوونتم داشتن تو با تو بودن واسه من شانسه


- صنم؟
پلک هم نزدم.
ملتمسانه صدایم زد:
- جوجه؟
لبخندم را فرو خوردم و باز هم واکنشی نشان ندادم.
دفعه ی اولم بود که این طور اذیتش می کردم و به اصطلاح ناز می کردم!
صدایش ملایم بود:
- جوابمو نمی دی جوجه ی من؟

باز هم چیزی نگفتم.
آهی کشید و تسلیم شد:
- همین الان می ریم ببین چه شکلیه.
بلافاصله به سمتش چرخیدم و نیشخند زدم:
- جدی؟
خندید و گفت:
- جدی!
فراز با ابروی بالا رفته ادامه داد:
- ولی خودمونیما...من پرهامو مسخره می کردم ولی وضعم از خودش خراب تره!
خندیدم و گفتم:
- حالا یه بار من اومدم قهر کنما...
- تو قهر کن مردم باور کنن!
خندیدم.گفتم:
- احیانا اون قضیه اش این نیست که زن و شوهر دعوا می کنن و مردم باور می کنن؟!
فراز نیشخند زد و موذیانه گفت:
- خوب باشه...بریم عقدت کنم که درست شه جمله اش!
مشتی به بازویش زدم و گفتم:
- چشمم روشن!حالا دیگه می خوای بری دختر مردمو بی اجازه ی پدرش عقد کنی؟
با خنده گفت:
- این دختر مردم احیانا قلبش مال من نیست؟!
قند در دلم آب شد و برای پنهان کردن ذوقم گفتم:
- خوب حالا تواَم.
فراز با جدیت گفت:
- حالا بریم یا نه؟
با گیجی پرسیدم:
- کجا؟
نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و گفت:
- محضر دیگه.
نیشخندی زدم و گفتم:
- شرط داره.
ابرویش را بالا برد و با خنده گفت:
- نه بابا...داریم به جاهای جالبی می رسیم...خوب بگو ببینم چه شرطی داره؟
- اول این که من آشپزی نمی کنم...
- نگو بلد نیستی که لو رفتی قبلا!
طلبکارانه گفتم:
- کی گفته بلد نیستم؟فقط حال آشپزی ندارم!
با نیشخند گفت:
- چشم یادم می مونه...دیگه چی؟
- ماه عسل باید بریم دریا...
فراز لبخندی زد و گفت:
- اینم چشم...بازم هست؟
متفکرانه انگشت اشاره ام را روی لبم گذاشتم و گفتم:
- اوم...بشور و بسابم با هم انجام می دیم...
فراز خندید و گفت:
- یه دفعه بگو کلا همه کارا رو بکن من می شینم نگاه می کنم!
- نه دیگه اینجوریم نیست فقط باید کمکم کنی!
- خوب اینم قبول...دیگه؟
- فعلا چیزی یادم نمیاد...
- مهریه چی؟
با خنده گفتم:
- پیشنهاد خودت چیه؟
فراز با نیشخندی که ثانیه ای محو نمی شد گفت:
- از من نباید بپرسی که...من به نفع خودم کم می گم!

- حالا نظرتو بگو!
کمی فکر کرد و سپس گفت:
- به اندازه ی رقم وزنت به گرم بوس!
بلند خندیدم و او هم با نیشخندش همراهی ام کرد.
زمزمه کرد:
- خیالپردازی قشنگه ولی واقعیت همیشه عقب ذهنت جولان می ده...
به سمتم چرخید و زمزمه کرد:
- امیدی نیست صنم...
دوباره به جلو خیره شد.
ضبط را خاموش کردم...آهنگی که به نظرم زیبا بود،به قلبم چنگ می انداخت و گوشخراش بود...
ادامه داد:
- تو محکوم نیستی با من بسوزی...زندگی کن...
بغضم را با تلاشی تحسین برانگیز عقب راندم و نجوا کردم:
- زندگی من تویی...اگه قراره از پیشم بری منم می خوام باهات بیام...
به تلخی گفت:
- نمی خوام با این فکر بمیرم که یه نفرو کشتم...نه تنها جسمشو...بلکه قلبشو...
مکثی کرد و با صدای گرفته ای ادامه داد:
- اونم نه یه آدم عادی...کسی که تمام لحظه هام با حضورش باارزش می شن و رنگ می گیرن...دلم می خواد زندگی کنی...اگه بدونم بعد از من خوشبخت می شی صد برابر خوشحالترم...چه الان چه وقتی که دارم سقط می شم...
به او تشر زدم:
- عین آدم حرف بزن!
بی توجه به حرفم با جدیت گفت:
- یه قولی بهم می دی؟
با بی میلی گفتم:
- بستگی داره چی باشه...
محکم گفت:
- نه دیگه!این جوری نمی شه...بگو قول می دم...بگو به جون فراز.
مکث کردم.چه می خواست؟یعنی می خواست از من بخواهد تنهایش بگذارم؟!
به تندی گفت:
- صنم!
سریع گفتم:
- باشه...قول می دم...
- بگو به جون من!
- به جون تو...
لبخند محوی روی لبانش نشست.طوری که انگار هر کلمه اش را بارها بررسی می کند با احتیاط گفت:
- می خوام بعد از این که مردم...به اولین کسی که بهت درخواست ازدواج داد جواب مثبت بدی.
بهت زده نگاهش کردم و آب دهانم را قورت دادم.او چه می گفت؟!به اولین خواستگارم جواب مثبت بدهم؟!
با جدیت گفتم:
- نمیشه...حرفشم نزن...
فراز با ناراحتی گفت:
- تو جون منو قسم خوردی!
- من.بعد.از.تو.با.کـ.سی.از.د. واج.ن.می.کـ.نم.
فراز با صدای بلندی گفت:
- پس می خوای تا آخر عمرت بیای بشینی سر قبر من؟
با چشمانی پر از اشک نگاهش کردم و زیر لب گفتم:
- آره...اگه این آرومم کنه آره...
- پس خیلی ابلهی که می خوای به خاطر یه مرده زندگیتو خراب کنی!

اشک هایم راه شان را به سمت چانه ام پیدا کردند...
- آره...اگه این ابله بودنه من می خوام تا آخر عمرم یه ابله بمونم...من نمی تونم با وجود احساسی که با تو دارم با کس دیگه ای باشم...هم خودم عذاب می کشم هم اون بدبختی که قراره ا من باشه...
فراز که به طور ناگهانی آرام شده بود (شاید اشک هایم اثر جادویی داشتند!) گفت:
- تو می تونی یه نفر دیگه رو دوست داشته باشی صنم...بهم قول بده که کاریو که گفتم می کنی.
ملتمسانه گفتم:
- می شه در موردش حرف نزنیم؟
وقتی نگاه خیره اش را دیدم سریع گفتم:
- حداقل فعلا درباره اش حرف نزنیم...بعدا...باشه؟
فقط به جلو خیره شد و لب هایش را بر هم فشرد.خودم را لوس کردم و گفتم:
- باشه؟
سایه ی لبخندی را روی لب هایش دیدم.ماشین متوقف شد.
پیاده شدم.مطمئن بودم آن قدر وقت تلف کرده ایم که پرهام و نیکان و آترین به خانه رسیده اند.سوار آسانسور شدیم.بعد از این که در بسته شد فراز لبخند شیطنت آمیزی زد.
قلبم از برق چشمانش به تپش افتاد...
- می گما...دفعه ی اولیه که با یه خانوم خوشگل تو آسانسور تنهام.
زیر لب گفتم:
- ایشالا دفعه آخرم باشه!
خندید و موذیانه گفت:
- راستی خانوم خوشگل...می دونستی که به معنای واقعی کلمه دارم می برمت خونه خالی؟!
به زور جلوی خنده ام را گرفتم و در آینه خودم را برانداز کردم.
موهایم که حالا خیلی بلند شده بودند دو طرف صورتم بودند.گونه هایم سرخ شده بودند...احتمالا به خاطر شیطنت های فراز!
فراز هنگامی که در باز می شد با مسخرگی گفت:
- نگران نباش عالی هستی راضیم ازت!
با حالتی کنایه آمیز گفتم:
- حالا همچین می گی انگار خودت چه آش دهن سوزی هستی...من ازت سرترم!
خندید و گفت:
- صد البته...فقط احساس کردم عصبی هستی گفتم بهت اطمینان بدم.
نگاهش کردم.چشمانش جدی بودند.برای لحظه ای ترسیدم...نکند این ها را جدی می گفت و فکر می کرد من هم جدی هستم؟
دستش را روی کمرم گذاشت و مرا به سمت در برد.
در را باز کرد.وقتی وار خانه شدم دهانم از شدت تعجب باز ماند.خانه کاملا خالی بود،جز کیسه بوکسی که وسط هال قرار داشت و تختی که گوشه ی هال بود.در اتاق ها بسته بودند و در آشپزخانه تنها یک یخچال وجود داشت.
فراز با جدیت گفت:
- گفتم خوشت نمیاد اینجا رو ببینی.
زیر لب گفتم:
- تو چند سال این جا زندگی می کردی؟!
چشمانم را تنگ کردم و با ابروی بالا رفته گفتم:
- واسه همین گفتی به معنای واقعی کمه خونه ی خالی؟!
سرش را تکان داد و نیشخند زد.
- چطوری؟این جا...هیچی نداره!قلبت نمی گیره توش؟!
زمزمه کرد:
- اون قدر افسرده بودم که برام مهم نبود...الان نمی تونم اینجا رو تحمل کنم و دلیلشم شادی هستش که تو هم می دی...
سرم را پایین انداختم.

دو انگشت اشاره و وسطی اش را زیر چانه ام گذاشت و سرم را بالا آورد.زمزمه کرد:
- شبا میشستم گوشه ی اون تخت و همین جوری به یه گوشه خیره می شدم...از بس تنها و جدا از دنیا بودم که نمی دونستم باید به چی فکر کنم...فقط بعضی شبا خیلی می ترسیدم که...
منتظر ماندم تا حرفش را بزند ولی چشمانش را بست و حرفی نزد.با دستانم صورتش را قاب گرفتم و زمزمه کردم:
- از چی می ترسیدی؟
با صدایی که به زور شنیده می شد نجوا کرد:
- از این که تنهایی بمیرم...
قلبم برای لحظه ای از حرکت ایستاد.
در آن لحظه درست مثل پسر کوچولویی بود که از ترس از تاریکی به مادرش پناه می برد...
نفس عمیق و لرزانی کشید و زمزمه کرد:
- می ترسیدم بمیرم و هیچ کس نفهمه و پیدام نکنه...
دلم می خواست آن وسط زانو بزنم و زار بزنم ولی او نیاز به یک دختر جیغ جیغو نداشت...تکیه گاه بود و تکیه گاه می خواست...
سرش را در آغوش گرفتم و زمزمه کردم:
- تنها نمی مونی...هیچ وقت...تا آخرش باهاتم...فهمیدی فراز؟
چیزی نگفت.
فراز من از ترس از تنهایی می لرزید...
یک مرد با تمام مرد بودن و تکیه گاه بودنش گاهی نیاز به شانه های ظریفی دارد که او را سرپا نگه دارد...
مرد من هم ترس داشت...غصه داشت...تنها بود و پناه می خواست...و من می خواستم برایش تمام این ها باشم...
نمی خواستم در تاریکی و تردید برود...نمی خواستم هنگامی که نور چشمانش برای همیشه خاموش می شوند،حسرت روز های رفته اش را بخورد...
مرد من وقت زیادی نداشت...مرد من هر لحظه نفس های آخرش را می کشید...مرد من آماده ی مرگ بود و هر لحظه امکان داشت تنهایم بگذارد...
من از ترس مردَم می ترسیدم...